ريش گذاشتن مردى كه ريش خود را به اندازه و در حدّ متناسب مىگذارد 151 - روزى حضرت آدم عليه السلام سر به طرف آسمان بلند كرده و دعا نموده و به خداوند عزّوجل گفت : - اى خدا - بر زيبايى من بيفزاى . فرداى آن روز خداى عزّ وجلّ به او ريشى كه رنگ آن سياه بود كرامت فرمود . در اين هنگام حضرت آدم عليه السلام دست به ريش خود زده و به خداوند عزّ وجلّ گفت : اين چيست ؟ خداى عزّ وجلّ به او فرمود : اين ريش . مايهء زينت و جمال تو و فرزندان ذكور تو - تا روز قيامت - مىباشد « 1 » . 152 - امام صادق عليه السلام فرمود : خداوند تبارك و تعالى به مردان ريش كرامت فرمود تا براى آنها مايهء عزّت و جلالت و هيبت باشد « 2 » . 153 - در حديث آمده است : خداى متعال به مردان ريش كرامت فرمود كه براى آنها علامتى باشد تا بدينوسيله مردان از گروه زنان شناخته شوند « 3 » . « 4 »

--> ( 1 ) - رفع آدم عليه السلام رأسه إلى السماء . و قال : - يا ربّ - زدنى جمالًا . فأصبح و له لحية سوداء . كالحمم . فضرب بيده إليها . فقال : - يا ربّ - ما هذه ؟ قال عزّوجلّ : هذه‌اللحية . زيّنتك بها أنت - وذكور ولدك - إلى يوم‌القيامة ( علل‌الشرايع 2 / 94 ) . ( 2 ) - قال الإمام الصادق عليه السلام : أعطى ( اللَّه تبارك و تعالى ) الرجل . اللحية لما له من العزّة والجلالة والهيبة ( بحار الأنوار ج 3 ص 88 ) . ( 3 ) - قال الإمام الصادق عليه السلام : جعلت اللحية للرجال ليستغني بها عن الكشف في المنظر . و يعلم بها الذكر من الانثى ( علل الشرائع ج 1 ص 133 والخصال ص 513 والمناقب ج 4 ص 282 ) . ( 4 ) از اين احاديث شريف استفاده مىشود كه داشتن ريش متناسب - و به حدّ و به اندازه - براى يك مرد علامت مردانگى و مايهء وقار و سنگينى او بشمار آمده و باعث زينت و زيبائى چهرهء او مىگردد . و به همين خاطر است كه به ريش مرد . محاسن مىگويند . يعنى : مايهء حُسن و زيبايى و جمال .